Voor adoptie hebben adoptieouders toestemming van de minister van Veiligheid en Justitie nodig. Daarvoor moeten ze de adoptieprocedure doorlopen.
Eerst krijgen ze informatie van de Stichting Adoptievoorzieningen. Daarna voert een medewerker van de Raad voor de Kinderbescherming gesprekken met de toekomstige adoptieouders. Dit noemen we een screening. In die gesprekken wordt besproken hoe de ouders die een kind willen adopteren hun rol als vervangende ouder willen invullen. Ook wordt besproken hoe de ouders met hun adoptiekind gaan praten over waar hij eigenlijk echt vandaan komt. En er wordt bekeken of de ouders beseffen wat het voor een kind betekent om afgestaan en geadopteerd te zijn.
Wie mag niet adopteren?
Als volwassenen een strafblad hebben - bijvoorbeeld vanwege kindermishandeling – mogen zij niet adopteren. Ook mensen met een levensbedreigende ziekte mogen niet adopteren. Het kind is namelijk in zijn leven al veel kwijtgeraakt. Daarom is het niet de bedoeling dat een adoptiekind op jonge leeftijd opnieuw een ouder verliest.
Het rapport
Na de gesprekken maakt de raadonderzoeker een rapport over de toekomstige adoptieouders. Daarin staat of ze inderdaad in staat zijn om een kind te adopteren. Het rapport wordt gebruikt om te kijken welke adoptieouders het beste bij een adoptiekind passen.